Over ons

Voorzitter

Voorzitter:

Dhr Frank Schumacher
tel 06 5369 1242
email frank.schumacher(at)solcon.nl

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

Oh nee, geen geel

“Geel? In een border?” Zo nu en dan blijft een bezoeker in onze tuin even stil staan, kijkt naar de gele gloed langs het pad en trekt een wenkbrauw op. Alsof ze een onverwachte keuze zien waar ze niet goed raad mee weten. Voor ons is het juist een van de mooiste plekken van de tuin. Door de ligging op het westen vangt het geel elke zonnestraal, en op warme avonden vloeit het licht van de ondergaande zon er zó in over dat de hele border lijkt te branden. Onze brandende border. Een dagelijks schouwspel waar we intens van genieten.

Toch blijkt geel een kleur die meer losmaakt dan je zou denken. In het zomernummer van Onze Eigen Tuin werd het zelfs het hoofdthema. De redactie onderzocht waarom sommige tuinierders moeite hebben met geel. De kleur ligt dicht bij goud, schreven ze, en zou daardoor associaties oproepen met pronken met rijkdom. Dat zou afgunst kunnen wekken, of zelfs als elitair of ordinair worden gezien. Daarnaast kleuren planten geel wanneer ze ziek zijn of sterven - geen vrolijke gedachte. Maar het blad liet ook zien hoe prachtig geel kan zijn: van vrouwenmantel tot rozen, van zonnebloemen tot geelgestreepte insecten. Een kleur met vele gezichten.

Voor mij is geel vooral zomer. Warmte. Licht. Leven. En dus vroeg ik me af: hoe kijkt onze afdeling eigenlijk tegen geel aan?

Mijn kleine onderzoek begon tijdens het Opentuinenweekend in juli. Anneletty en Saskia hadden het perfect georganiseerd; overal hing een ontspannen sfeer. In Martins bloemenweide zag ik het geel volop schitteren - de natuur is gul met deze kleur. Maar in de tuinen zelf? In mijn herinnering was geel eerder een uitzondering dan een regel. Alsof de kleur wel welkom was, maar niet te nadrukkelijk aanwezig mocht zijn.

Later, tijdens onze jaarlijkse busreis naar Utrecht, ging mijn onderzoek verder. Martin en Jeanine hadden weer een prachtige dag samengesteld. De tuinen die we bezochten waren stuk voor stuk bijzonder, elk met een eigen verhaal. Tijdens de afsluitende borrel schoof ik bij een paar leden aan en stelde voorzichtig de vraag: Hoe denken jullie eigenlijk over gele borders?

De antwoorden waren verrassend eensgezind. Gele planten? Zeker, die worden gewaardeerd. Maar een border die volledig in het geel staat? Dat voelde voor velen als een stap te ver. Alsof geel prima is als accent, maar niet als hoofdrolspeler.

En zo eindigde mijn onderzoek met een inzicht dat eigenlijk heel logisch is: tuinieren weerspiegelt wie we zijn. Onze voorkeuren, onze cultuur, onze associaties - zelfs die met een kleur als geel. De drie tuinen die we bezochten tijdens de busreis lieten dat prachtig

zien. Elk was een verhaal op zichzelf, met eigen keuzes, eigen overtuigingen, eigen passie. Nooit hetzelfde, soms tegenstrijdig, maar altijd oprecht.

In de samenleving bestaan talloze regels. In je tuin niet. Daar plant je je eigen ik in de grond. Daar mag je spelen, proberen, ontdekken. Daar mag je geel laten branden in de avondzon - of het juist vermijden.

En het mooiste is: het is allemaal goed.

Frank Schumacher